Het was heel inspirerend om het werk te zien van de grote meesters Cezanne, Picasso en "onze eigen" Mondriaan in het Gemeentemuseum Den Haag. Vooral heel mooi was het om te zien hoe een pure kunstenaar als Cezanne inpirator was voor de moderne abstracte schilderkunst. Het wat al te geometrische werk van Mondriaan kan me niet zo lang boeien, het is niet de werkelijkheid die ik mis maar mijn ogen raken nou eenmaal snel verveeld bij rechte lijnen en vlakken.

Deze... ... lees meer >>

Op initiatief van Fotoclub Salland wordt het Virtueel Museum Raalte opgericht. Een zeer ambitieus project, een platform voor alle kunst en cultuur in Raalte om scholen, verenigingen en beeldend kunstenaars een plaats te geven om er hun creaties te tonen en tegelijkertijd een laagdrempelige manier om iedereen kennis te laten maken met de kunst en cultuur van deze gemeente.

Nu... ... lees meer >>

Mijn schaapjes staan er mooi bij in New York! Met dank aan Liesbeth Optendrees voor de foto.

De kunstmarkt in Raalte is een klein onderdeel van het grote oogstfeest "Stöppelhaene". Geen markt dus om echt kunst te verkopen. Maar voor mij een markt om eens proef te draaien. Hoe pak ik de presentatie aan? Welke materialen heb ik nodig? En hoe reageert men op mijn werken? Natuurlijk komen velen bekenden langs mijn kraampje, maar ook de voor mij onbekende dorpsgenoten die mijn naam en werken ondertussen al wel (her)kennen. Leuk om te ervaren. Het was een nuttige en enerverende dag en gelukkig ook enigszins lucratief omdat ik het speciaal voor de kunstmarkt gemaakte vijf-delige landschap als eerste verkocht.

Diezelfde... ... lees meer >>

Inmiddels is de expositie van de Windnomaden op Terschelling van start gegaan. Op internet kom ik al her en der foto's tegen van het project. Vol ongeduld wacht ik dan ook op het moment dat ik zelf volgende week vrijdag op de boot mag stappen voor een weerzien met mijn eigen 'schapen'.

De catalogus heb ik inmiddels ontvangen, een prachtig boekje waar ik heel blij mee ben. Voor de liefhebbers is dit mooie drukwerk ook te bestellen op de site van Slem (www.slem.org/windnomaden/catalogus), de prijslijst van de afzonderlijke windnomaden is te downloaden op die site, mocht je zelf een windnomade in je achtertuin willen zetten.

In ons gezin ben ik gelukkig niet de enige liefhebber van kunst, al komt het wel erg vaak voor dat exposities en kunstzinnige evenementen aan mijn neus voorbijgaan omdat andere bezigheden of uitstapjes de voorkeur krijgen. Bij dochterlief is de liefde voor kunst aan het ontwaken. Iets wat ik met vreugde ontwaar en voorzichtig verder aanwakker. Zo bleek Art Amsterdam een ideaal moeder-dochter-uitstapje. Beiden op stap met ons fototoestel en het was een genot om te zien hoe begerig ze de voorwerpen van haar voorkeur (meestal wel met de kleur blauw) vastlegde met haar fototoestel.

In de weerspiegeling zie je behalve een andere bezoekster ook mijzelf met mijn fototoestel mijn dochter fotograferen.

 Afgelopen zaterdag moest ik me 's ochtends om 9.00 uur melden bij het Museum voor Moderne Kunst te Arnhem. Met mijn abstracte tweeluik 'Pentecost' dat ik inmiddels alweer bijna een jaar geleden maakte. Toen begin december de inschrijving voor het Vierkante Ei begon vond ik dat werk het meest bijzondere dat ik tot dan toe gemaakt had. Begin maart ontdekte ik mijn naam op de site van het Vierkante Ei tussen de deelnemers, verheugd dat ik was uitgekozen uit de meer dan 3000 aanmeldingen!

En zaterdag was het dan eindelijk zo ver! Hoewel ik voor het spel ging en niet voor de knikkers was ik toch wel lichtelijk gespannen, kwam ik wel op tijd? Zou ik m'n werk moeten 'verdedigen'? Hoe zou de sfeer zijn?

Het was een bijzondere hectiek, de logistiek van werk inleveren en ophangen werd redelijk strak geregiseerd (al was aan de suppoosten te merken dat ze ook nog wel nerveus werden van de mensenmassa die soms ruggelings tegen de "echte" kunstwerken leunden). De deelnemers moesten in de buurt van hun kunstwerk rondhangen want ze konden door juryleden opgeroepen worden om vragen over hun werken te beantwoorden. Gelukkig was ik vrij snel aan de beurt en mocht mijn verhaal doen (de zenuwen waren gelukkig verdwenen!). Daarna werd iedereen de ruimte uitgedirigeerd zodat de jury met elkaar in clinch kon over de uitslag. En zoals ze zelf zeiden het was appels met peren vergelijken en dan kwam er ook nog een tros bananen en een bos bloemen bij.

Ik zat helaas niet bij de selectie, maar had er ook niet op gerekend en heb dus genoten van een leuke ervaring. En mijn werk heeft gehangen in het MMKA!

Met dit heerlijke weer kan ik het niet nalaten om m'n boeltje naar buiten te slepen en lekker in de tuin te werken (al heeft mijn partner van het begrip "in de tuin werken" toch een heel ander beeld!). Het wordt langzamerhand tijd om afscheid te nemen van de schaapjes. De handtekening op de achterkant gezet, nu nog in drie keer aflakken en dan mag ik ze wegbrengen naar het ophaalpunt waar ze maandag opgehaald worden om aan hun lange reis naar Oerol (en wie weet waar nog meer naar toe) te beginnen.

Na nog wat wilde verfstreken, na wat detaillering in de koppen heb ik besloten het hierbij te laten. Ik stuur een paar eigenzinnige schapen naar Terschelling. Nu nog aflakken, inpakken een goede pakkende begeleidende tekst schrijven en dan ben ik ruim op tijd. Heerlijk weer wat ruimte voor andere werken die al tijden smachtend tegen de muur staan om nou eindelijk eens te worden voltooid!

Het ontbreekt mij absoluut niet inspiratie. Het ontbreekt mij aan tijd en energie. Er loopt veel tegelijk, ik heb het heel druk op mijn werk (dankzij een beleid waarin kostenbesparing gerealiseerd wordt door uitdunning van de werkvloer). Verder laat ik mij zo makkelijk en enthousiast strikken voor projecten voor de Kunstkring. Nu zijn we weer gevraagd voor medewerking aan een kunstveiling voor een goed doel. Uiteraard wil ik als voorzitter het goede voorbeeld geven en vond ik het nodig om het werk dat ik wil schenken aan de veiling toch nog 'even' te vervolmaken (en dan heb ik het nog niet over de tijd die ik steek in organisatie e.d.). Desondanks weet ik toch wel telkens een gaatje te vinden. De windnomade vordert gestaag, tegelijk is het goed als ik tussentijds gedwongen afstand moet nemen. Dat geeft ruimte om na te denken voor ik onherstelbare verfstreken op de panelen zet, zo heb ik al tig keer nagedacht hoe ik vanaf dit punt verder zal gaan ... het komt dan bijna vanzelf (hoop ik). Enne je ziet het goed, het wordt een stel eigenzinnige schapen!